Wejście do szafy
📖 Ścieżka Opowieści
Dom jest duży, obcy i trochę za cichy. Dzieci dopiero co przyjechały i wędrują po korytarzach jak odkrywcy. W jednym z pokoi jest niemal pusto. Tylko ogromna, stara szafa.
Tak wielka, że aż trochę podejrzana. Łucja podchodzi najbliżej. Otwiera drzwi i nagle widzi rząd futer – miękkich, ciężkich, które pachną czymś między lawendą a starym drewnem. Wchodzi do środka dla zabawy, jak do kryjówki.
Przesuwa się dalej, chcąc schować się jeszcze lepiej. Futra muskają jej twarz, robi się ciemniej. Sięga ręką przed siebie – i zamiast tylnej ściany szafy dotyka czegoś zimnego, kłującego. Gałązki. Śnieg. A potem jej stopa zapada się w coś miękkiego i skrzypiącego. Łucja stoi pośrodku lasu, w którym spada cichy śnieg.
To nadal nie jest Boże Narodzenie. To jeszcze tylko zima. Ale taka, od której serce zaczyna zadawać pytania.
Sens Fabularny
W tej scenie Łucja przekracza próg: wchodzi do szafy i odkrywa, że za ubraniami nie ma ściany, tylko zupełnie nowy świat, nazwany później Narnią. To pierwsza chwila, kiedy zwyczajny dom, zwykła szafa i zwyczajna zabawa w chowanego stają się bramą do tajemnicy.
Most do Adwentu
Każdy człowiek ma w sobie taką „szafę” – moment, w którym zwyczajne życie nagle okazuje się głębsze, niż myślał. Adwent to właśnie taki czas: zwyczajne dni, a jednak mamy wrażenie, że za futrem codzienności kryje się Obietnica.
Ścieżka Duchowa
Dla wierzących ta scena może być trochę jak obraz serca, które otwiera drzwi modlitwy. Adwent może być właśnie takim wejściem w głąb: od „jestem zajęty” do „jestem gotowy słuchać”.
❤️ Ścieżka Wartości: Tęsknota
Tęsknota to takie dziwne uczucie, w którym coś w nas wie, że „powinno być inaczej”, choć jeszcze nie umiemy powiedzieć jak. W Narnii tęsknota jest wszędzie: w śniegu, który nigdy nie topnieje, w ciszy lasu.
W życiu też tak bywa. Czasem tęsknimy sami nie wiedząc dokładnie za czym – tylko czujemy, że w środku jest miejsce, które czeka, aż ktoś je wypełni. Łucja wchodząca do szafy to także obraz serca, które jest gotowe przyznać się: „chcę czegoś więcej niż tylko kolejnego dnia takiego samego jak wszystkie”.
Refleksja Serca
- Za czym teraz najbardziej tęsknisz?
- Co byś chciał/chciała, żeby w twoim życiu „stopniało”, jak śnieg w Narnii?
- Jak wyglądałby świat, gdyby w nim było „mniej zimy, a więcej Bożego Narodzenia”?
Tęsknota nie jest słabością. Jest kompasem.
Refleksja Duchowa
Adwent może być momentem, w którym mówimy: „Boże, widzisz moje tęsknoty. Przyjdź w te miejsca, w których jest mi zimno”.
Wieczorem usiądźcie razem przy oknie. Niech każde dziecko (i dorośli też) powie jedną rzecz, za którą tęskni: może za kimś, kto mieszka daleko, może za czasem tylko dla siebie, może za tym, by w domu było więcej śmiechu.
Zadanie: Na kartce narysujcie proste okno i w każdej szybie zapiszcie jedno słowo-tęsknotę (albo narysujcie mały symbol). Włóżcie kartkę do kalendarza adwentowego.